Palmiarnia w Wałbrzychu

Palmiarnia w Wałbrzychu, a dokładniej w dzielnicy Lubiechów powstała na początku XX wieku z inicjatywy Jana Henryka XV - ostatniego przedstawiciela rodu Hochbergów na Zamku Książ. Budowa rozpoczęła się prawdopodobnie w 1908 roku i trwała 3 lata, a powstanie jej miało być wyrazem miłości księcia do jego małżonki Marii Teresy Cornwallis - West, zwaną Daisy. Była ona miłośniczką oryginalnych roślin i pięknych kwiatów.

Powierzchnia 1900 metrów kwadratowych została wykorzystana do wzniesienia palmiarni, cieplarni, rosarium, ogrodu w stylu japońskim oraz warzywno - owocowego. Całość została nazwana zakładem ogrodniczym. Centralną częścią był 15-metrowy budynek wykonany ze szkła i metalu, w którym zasadzono palmy daktylowe. Najbardziej niezwykłe jest to czym zostało wyłożone wnętrze palmiarni. Z Sycylii zostało przywiezionych 7 wagonów kolejowych wypełnionych zastygłą lawą z Etny. Wielkie kawały tufu wulkanicznego były rozbijane na mniejsze części, z których tworzono następnie groty, ściany z kieszeniami na rośliny oraz wodospady.

W początkowym okresie w wałbrzyska Palmiarnia miała ok. 80 gatunków roślin, teraz jest ich ponad 250. Są wśród nich bambusy, eukaliptusy, rośliny cytrusowe, kaktusy. Tu także znajduje się jedyna w Polsce stała Wystawa Bonsai z niezwykłymi okazami miniaturowych drzewek wielokrotnie nagradzanych w kraju i za granicą.